Muhammad AliShort Biography Muhamma

Muhammad Ali

Short Biography Muhammad Ali

Muhammad Ali (born Cassius Marcellus Clay, Jr. on January 17, 1942) is a muhammad aliretired American boxer. In 1999, Ali was crowned “Sportsman of the Century” by Sports Illustrated. He won the World Heavyweight Boxing championship three times, and won the North American Boxing Federation championship as well as an Olympic gold medal.

Ali was born in Louisville, Kentucky. He was named after his father, Cassius Marcellus Clay, Sr., (who was named for the 19th century abolitionist and politician Cassius Clay). Ali later changed his name after joining the Nation of Islam and subsequently converted to Sunni Islam in 1975.

Early boxing career

Standing at 6’3″ (1.91 m), Ali had a highly unorthodox style for a heavyweight boxer. Rather than the normal boxing style of carrying the hands high to defend the face, he instead relied on his ability to avoid a punch. In Louisville, October 29, 1960, Cassius Clay won his first professional fight. He won a six-round decision over Tunney Hunsaker, who was the police chief of Fayetteville, West Virginia. From 1960 to 1963, the young fighter amassed a record of 19-0, with 15 knockouts. He defeated such boxers as Tony Esperti, Jim Robinson, Donnie Fleeman, Alonzo Johnson, George Logan, Willi Besmanoff, Lamar Clark (who had won his previous 40 bouts by knockout), Doug Jones, and Henry Cooper. Among Clay’s victories were versus Sonny Banks (who knocked him down during the bout), Alejandro Lavorante, and the aged Archie Moore (a boxing legend who had fought over 200 previous fights, and who had been Clay’s trainer prior to Angelo Dundee).

muhammad_aliClay won a disputed 10 round decision over Doug Jones, who, despite being lighter than Clay, staggered Clay as soon as the fight started with a right hand, and beat Clay to the punch continually during the fight. The fight was named “Fight of the Year” for 1963. Clay’s next fight was against Henry Cooper, who knocked Clay down with a left hook near the end of the fourth round. The fight was stopped in the 5th round due to a deep cut on Cooper’s face.

Despite these close calls against Doug Jones and Henry Cooper, he became the top contender for Sonny Liston’s title. In spite of Clay’s impressive record, he was not expected to beat the champ. The fight was to be held on February 25, 1964 in Miami, Florida. During the weigh-in on the previous day, the ever-bashful Ali—who frequently taunted Liston during the buildup by dubbing him “the big ugly bear”, among other things—declared that he would “float like a butterfly and sting like a bee,” and, in summarizing his strategy for avoiding Liston’s assaults, said, “Your hands can’t hit what your eyes can’t see.”

Vietnam puts a pause in Ali’s career

In 1964, Ali failed the Armed Forces qualifying test because his writing and spelling skills were subpar. However, in early 1966, the tests were revised and Ali was reclassified 1A. He refused to serve in the United States Army during the Vietnam War as a conscientious objector, because “War is against the teachings of the Holy Koran. I’m not trying to dodge the draft. We are not supposed to take part in no wars unless declared by Allah or The Messenger. We don’t take part in Christian wars or wars of any unbelievers.” Ali also famously said,

“I ain’t got no quarrel with those Vietcong” and “no Vietcong ever called me nigger.”
Ali refused to respond to his name being read out as Cassius Clay, stating, as instructed by his mentors from the Nation of Islam, that Clay was the name given to his slave ancestors by the white man.

“Cassius Clay is a slave name. I didn’t choose it and I don’t want it. I am Muhammad Ali, a free name – it means beloved of God – and I insist people use it when people speak to me and of me. “
By refusing to respond to this name, Ali’s personal life was filled with controversy. Ali was essentially banned from fighting in the United States and forced to accept bouts abroad for most of 1966.

From his rematch with Liston in May 1965, to his final defense against Zora Folley in March 1967, he defended his title nine times. Few other heavyweight champions in history have fought so much in such a short period.

Ali was scheduled to fight WBA champion Ernie Terrell in a unification bout in Toronto on March 29, 1966, but Terrell backed out and Ali won a 15-round decision against substitute opponent George Chuvalo. He then went to England and defeated Henry Cooper and Brian London by stoppage on cuts. Ali’s next defense was against German southpaw Karl Mildenberger, the first German to fight for the title since Max Schmeling. In one of the tougher fights of his life, Ali stopped his opponent in round 12.

Ali returned to the United States in November 1966 to fight Cleveland “Big Cat” Williams in the Houston Astrodome. A year and a half before the fight, Williams had been shot in the stomach at point-blank range by a Texas policeman. As a result, Williams went into the fight missing one kidney, 10 feet of his small intestine, and with a shriveled left leg from nerve damage from the bullet. Ali beat Williams in three rounds.

On February 6, 1967, Ali returned to a Houston boxing ring to fight Terrell in what became one of the uglier fights in boxing. Terrell had angered Ali by calling him Clay, and the champion vowed to punish him for this insult. During the fight, Ali kept shouting at his opponent, “What’s my name, Uncle Tom … What’s my name.” Terrell suffered 15 rounds of brutal punishment, losing 13 of 15 rounds on two judges’ scorecards, but Ali did not knock him out. Analysts, including several who spoke to ESPN on the sports channel’s “Ali Rap” special, speculated that the fight only continued because Ali chose not to end it, choosing instead to further punish Terrell. After the fight, Tex Maule wrote, “It was a wonderful demonstration of boxing skill and a barbarous display of cruelty.”

Ali’s actions in refusing military service and aligning himself with the Nation of Islam made him a lightning rod for controversy, turning the outspoken but popular former champion into one of that era’s most recognizable and controversial figures. Appearing at rallies with Nation of Islam leader Elijah Muhammad and declaring his allegiance to him at a time when mainstream America viewed them with suspicion — if not outright hostility — made Ali a target of outrage, and suspicion as well. Ali seemed at times to even provoke such reactions, with viewpoints that wavered from support for civil rights to outright support of separatism.

Near the end of 1967, Ali was stripped of his title by the professional boxing commission and would not be allowed to fight professionally for more than three years. He was also convicted for refusing induction into the army and sentenced to five years in prison. Over the course of those years in exile, Ali fought to appeal his conviction. He stayed in the public spotlight and supported himself by giving speeches primarily at rallies on college campuses that opposed the Vietnam War.

“Why should they ask me to put on a uniform and go 10,000 miles from home and drop bombs and bullets on brown people while so-called Negro people in Louisville are treated like dogs? “
– Muhammad Ali – explaining why he refused to fight in Vietnam

In 1970, Ali was allowed to fight again, and in late 1971 the Supreme Court reversed his conviction.

Muhammad Ali’s comeback

In 1970, Ali was finally able to get a boxing license. With the help of a State Senator, he was granted a license to box in Georgia because it was the only state in America without a boxing commission. In October 1970, he returned to stop Jerry Quarry on a cut after three rounds. Shortly after the Quarry fight, the New York State Supreme Court ruled that Ali was unjustly denied a boxing license. Once again able to fight in New York, he fought Oscar Bonavena at Madison Square Garden in December 1970. After a tough 14 rounds, Ali stopped Bonavena in the 15th, paving the way for a title fight against Joe Frazier.

The Fight of the Century

Ali and Frazier fought each other on March 8, 1971, at Madison Square Garden. The fight, known as ‘”The Fight of the Century”, was one of the most eagerly anticipated bouts of all time and remains one of the most famous. It featured two skilled, undefeated fighters, both of whom had reasonable claims to the heavyweight crown. The fight lived up to the hype, and Frazier punctuated his victory by flooring Ali with a hard left hook in the 15th and final round and won on points. Frank Sinatra — unable to acquire a ringside seat — took photos of the match for Life Magazine. Legendary boxing announcer Don Dunphy and actor and boxing aficionado Burt Lancaster called the action for the broadcast, which reached millions of people.

Frazier eventually won the fight and retained the title with a unanimous decision, dealing Ali his first professional loss. Despite an impressive performance, Ali may have still been suffering from the effects of “ring rust” due to his long layoff.

In 1973, after a string of victories over top Heavyweight opposition in a campaign to force a rematch with Frazier, Ali split two bouts with Ken Norton (in the bout that Ali lost to Norton, Ali suffered a broken jaw).

Rumble in the Jungle

In 1974, Ali gained a match with champion George Foreman. The fight took place in Zaire (the Congo) – Ali wanted the fight to be there to help give an economic boost to this part of Africa. The pre-match hype was as great as ever.

“Floats like a butterfly, sting like a bee, his hands can’t hit what his eyes can’t see.”
– Muhammad Ali – before the 1974 fight against George Foreman

Against the odds, Ali won the rematch in the eighth round. Ali had adopted a strategy of wearing Foreman down though absorbing punches on the ropes – a strategy later termed – rope a dope.

This gave Ali another chance at the w

Muhammad Ali

Short Biography Muhammad Ali

Muhammad Ali (born Cassius Marcellus Clay, Jr. on January 17, 1942) is a muhammad aliretired American boxer. In 1999, Ali was crowned “Sportsman of the Century” by Sports Illustrated. He won the World Heavyweight Boxing championship three times, and won the North American Boxing Federation championship as well as an Olympic gold medal.

Ali was born in Louisville, Kentucky. He was named after his father, Cassius Marcellus Clay, Sr., (who was named for the 19th century abolitionist and politician Cassius Clay). Ali later changed his name after joining the Nation of Islam and subsequently converted to Sunni Islam in 1975.

Early boxing career

Standing at 6’3″ (1.91 m), Ali had a highly unorthodox style for a heavyweight boxer. Rather than the normal boxing style of carrying the hands high to defend the face, he instead relied on his ability to avoid a punch. In Louisville, October 29, 1960, Cassius Clay won his first professional fight. He won a six-round decision over Tunney Hunsaker, who was the police chief of Fayetteville, West Virginia. From 1960 to 1963, the young fighter amassed a record of 19-0, with 15 knockouts. He defeated such boxers as Tony Esperti, Jim Robinson, Donnie Fleeman, Alonzo Johnson, George Logan, Willi Besmanoff, Lamar Clark (who had won his previous 40 bouts by knockout), Doug Jones, and Henry Cooper. Among Clay’s victories were versus Sonny Banks (who knocked him down during the bout), Alejandro Lavorante, and the aged Archie Moore (a boxing legend who had fought over 200 previous fights, and who had been Clay’s trainer prior to Angelo Dundee).

muhammad_aliClay won a disputed 10 round decision over Doug Jones, who, despite being lighter than Clay, staggered Clay as soon as the fight started with a right hand, and beat Clay to the punch continually during the fight. The fight was named “Fight of the Year” for 1963. Clay’s next fight was against Henry Cooper, who knocked Clay down with a left hook near the end of the fourth round. The fight was stopped in the 5th round due to a deep cut on Cooper’s face.

Despite these close calls against Doug Jones and Henry Cooper, he became the top contender for Sonny Liston’s title. In spite of Clay’s impressive record, he was not expected to beat the champ. The fight was to be held on February 25, 1964 in Miami, Florida. During the weigh-in on the previous day, the ever-bashful Ali—who frequently taunted Liston during the buildup by dubbing him “the big ugly bear”, among other things—declared that he would “float like a butterfly and sting like a bee,” and, in summarizing his strategy for avoiding Liston’s assaults, said, “Your hands can’t hit what your eyes can’t see.”

Vietnam puts a pause in Ali’s career

In 1964, Ali failed the Armed Forces qualifying test because his writing and spelling skills were subpar. However, in early 1966, the tests were revised and Ali was reclassified 1A. He refused to serve in the United States Army during the Vietnam War as a conscientious objector, because “War is against the teachings of the Holy Koran. I’m not trying to dodge the draft. We are not supposed to take part in no wars unless declared by Allah or The Messenger. We don’t take part in Christian wars or wars of any unbelievers.” Ali also famously said,

“I ain’t got no quarrel with those Vietcong” and “no Vietcong ever called me nigger.”
Ali refused to respond to his name being read out as Cassius Clay, stating, as instructed by his mentors from the Nation of Islam, that Clay was the name given to his slave ancestors by the white man.

“Cassius Clay is a slave name. I didn’t choose it and I don’t want it. I am Muhammad Ali, a free name – it means beloved of God – and I insist people use it when people speak to me and of me. “
By refusing to respond to this name, Ali’s personal life was filled with controversy. Ali was essentially banned from fighting in the United States and forced to accept bouts abroad for most of 1966.

From his rematch with Liston in May 1965, to his final defense against Zora Folley in March 1967, he defended his title nine times. Few other heavyweight champions in history have fought so much in such a short period.

Ali was scheduled to fight WBA champion Ernie Terrell in a unification bout in Toronto on March 29, 1966, but Terrell backed out and Ali won a 15-round decision against substitute opponent George Chuvalo. He then went to England and defeated Henry Cooper and Brian London by stoppage on cuts. Ali’s next defense was against German southpaw Karl Mildenberger, the first German to fight for the title since Max Schmeling. In one of the tougher fights of his life, Ali stopped his opponent in round 12.

Ali returned to the United States in November 1966 to fight Cleveland “Big Cat” Williams in the Houston Astrodome. A year and a half before the fight, Williams had been shot in the stomach at point-blank range by a Texas policeman. As a result, Williams went into the fight missing one kidney, 10 feet of his small intestine, and with a shriveled left leg from nerve damage from the bullet. Ali beat Williams in three rounds.

On February 6, 1967, Ali returned to a Houston boxing ring to fight Terrell in what became one of the uglier fights in boxing. Terrell had angered Ali by calling him Clay, and the champion vowed to punish him for this insult. During the fight, Ali kept shouting at his opponent, “What’s my name, Uncle Tom … What’s my name.” Terrell suffered 15 rounds of brutal punishment, losing 13 of 15 rounds on two judges’ scorecards, but Ali did not knock him out. Analysts, including several who spoke to ESPN on the sports channel’s “Ali Rap” special, speculated that the fight only continued because Ali chose not to end it, choosing instead to further punish Terrell. After the fight, Tex Maule wrote, “It was a wonderful demonstration of boxing skill and a barbarous display of cruelty.”

Ali’s actions in refusing military service and aligning himself with the Nation of Islam made him a lightning rod for controversy, turning the outspoken but popular former champion into one of that era’s most recognizable and controversial figures. Appearing at rallies with Nation of Islam leader Elijah Muhammad and declaring his allegiance to him at a time when mainstream America viewed them with suspicion — if not outright hostility — made Ali a target of outrage, and suspicion as well. Ali seemed at times to even provoke such reactions, with viewpoints that wavered from support for civil rights to outright support of separatism.

Near the end of 1967, Ali was stripped of his title by the professional boxing commission and would not be allowed to fight professionally for more than three years. He was also convicted for refusing induction into the army and sentenced to five years in prison. Over the course of those years in exile, Ali fought to appeal his conviction. He stayed in the public spotlight and supported himself by giving speeches primarily at rallies on college campuses that opposed the Vietnam War.

“Why should they ask me to put on a uniform and go 10,000 miles from home and drop bombs and bullets on brown people while so-called Negro people in Louisville are treated like dogs? “
– Muhammad Ali – explaining why he refused to fight in Vietnam

In 1970, Ali was allowed to fight again, and in late 1971 the Supreme Court reversed his conviction.

Muhammad Ali’s comeback

In 1970, Ali was finally able to get a boxing license. With the help of a State Senator, he was granted a license to box in Georgia because it was the only state in America without a boxing commission. In October 1970, he returned to stop Jerry Quarry on a cut after three rounds. Shortly after the Quarry fight, the New York State Supreme Court ruled that Ali was unjustly denied a boxing license. Once again able to fight in New York, he fought Oscar Bonavena at Madison Square Garden in December 1970. After a tough 14 rounds, Ali stopped Bonavena in the 15th, paving the way for a title fight against Joe Frazier.

The Fight of the Century

Ali and Frazier fought each other on March 8, 1971, at Madison Square Garden. The fight, known as ‘”The Fight of the Century”, was one of the most eagerly anticipated bouts of all time and remains one of the most famous. It featured two skilled, undefeated fighters, both of whom had reasonable claims to the heavyweight crown. The fight lived up to the hype, and Frazier punctuated his victory by flooring Ali with a hard left hook in the 15th and final round and won on points. Frank Sinatra — unable to acquire a ringside seat — took photos of the match for Life Magazine. Legendary boxing announcer Don Dunphy and actor and boxing aficionado Burt Lancaster called the action for the broadcast, which reached millions of people.

Frazier eventually won the fight and retained the title with a unanimous decision, dealing Ali his first professional loss. Despite an impressive performance, Ali may have still been suffering from the effects of “ring rust” due to his long layoff.

In 1973, after a string of victories over top Heavyweight opposition in a campaign to force a rematch with Frazier, Ali split two bouts with Ken Norton (in the bout that Ali lost to Norton, Ali suffered a broken jaw).

Rumble in the Jungle

In 1974, Ali gained a match with champion George Foreman. The fight took place in Zaire (the Congo) – Ali wanted the fight to be there to help give an economic boost to this part of Africa. The pre-match hype was as great as ever.

“Floats like a butterfly, sting like a bee, his hands can’t hit what his eyes can’t see.”
– Muhammad Ali – before the 1974 fight against George Foreman

Against the odds, Ali won the rematch in the eighth round. Ali had adopted a strategy of wearing Foreman down though absorbing punches on the ropes – a strategy later termed – rope a dope.

This gave Ali another chance at the w

0/5000

จาก: -

เป็น: -

ผลลัพธ์ (ไทย) 1: [สำเนา]

คัดลอก!

มูฮัมหมัดอาลีสั้นชีวประวัติมูฮัมหมัดอาลีมูฮัมหมัดอาลี (เกิดเสียสมาร์เซลลัดินจูเนียร์เมื่อวันที่ 17 มกราคม 1942) เป็นนักมวยอเมริกันมูฮัมหมัด aliretired ในปี 1999 อาลีปราบดาภิเษกเป็น "นักกีฬาแห่งศตวรรษ" โดยสปอร์ เขาได้รับรางวัลแชมป์โลกรุ่นมวยแชมป์สามครั้งและได้รับรางวัลการแข่งขันชิงแชมป์ทวีปอเมริกาเหนือสหพันธ์มวยเช่นเดียวกับเหรียญทองโอลิมปิก. อาลีเกิดใน Louisville, Kentucky เขาได้รับการตั้งชื่อตามชื่อพ่อของเขาเสียสมาร์เซลลัดินซีเนียร์ (ชื่อทาสศตวรรษที่ 19 และนักการเมืองที่เป็นผู้เสียดิน) เปลี่ยนอาลีต่อมาชื่อของเขาหลังจากที่เข้าร่วมประชาชาติอิสลามมุสลิมสุหนี่ในปี 1975 และต่อมาแปลง. ต้นอาชีพมวยยืนอยู่ที่ 6'3 "(1.91 เมตร), อาลีมีสไตล์นอกรีตอย่างมากสำหรับนักมวยเฮฟวี่เวท แทนที่จะสไตล์มวยปกติของการดำเนินการในมือสูงเพื่อปกป้องใบหน้าของเขาแทนที่จะพึ่งพาความสามารถของเขาที่จะหลีกเลี่ยงหมัด ใน Louisville, 29 ตุลาคม 1960, เสียดินชนะในการต่อสู้มืออาชีพครั้งแรกของเขา เขาได้รับรางวัลการตัดสินใจหกรอบกว่าทันนี่ Hunsaker ซึ่งเป็นหัวหน้าตำรวจของ Fayetteville เวสต์เวอร์จิเนีย จาก 1960-1963, นักมวยหนุ่มไว้ด้วยบันทึกของ 19-0 กับ 15 knockouts เขานักมวยเช่นโทนี่ Esperti แพ้จิมโรบินสันแบ็กส์ Fleeman, อลองโซจอห์นสัน, จอร์จโลแกนทึก Besmanoff, ลามาร์คลาร์ก (ผู้ได้รับรางวัล 40 ศึกเขาก่อนหน้านี้โดยที่น่าพิศวง), ดั๊กโจนส์และเฮนรี่คูเปอร์ ท่ามกลางชัยชนะของดินได้เมื่อเทียบกับซันนี่ธนาคาร (ที่เคาะเขาลงระหว่างการแข่งขัน), Alejandro Lavorante และอายุอาร์ชีมัวร์ (ตำนานมวยที่ต้องการต่อสู้กว่า 200 ต่อสู้ก่อนหน้านี้และผู้ที่ได้รับการฝึกอบรมของดินก่อนที่จะมีแองเจโลดันดี). muhammadaliClay โต้แย้งได้รับรางวัลรอบตัดสิน 10 กว่าดั๊กโจนส์ที่แม้จะเบากว่าดินดินเซกับมือข้างขวาทันทีที่การต่อสู้เริ่มต้นและจังหวะที่จะชกดินอย่างต่อเนื่องในระหว่างการต่อสู้ การต่อสู้เป็นชื่อ "การต่อสู้แห่งปี" สำหรับปี 1963 การต่อสู้ต่อไปของดินอยู่กับเฮนรี่คูเปอร์ที่เคาะดินลงด้วยหมัดฮุคซ้ายใกล้ถึงจุดสิ้นสุดของรอบที่สี่ หยุดในรอบที่ 5 ของการต่อสู้ได้รับเนื่องจากการตัดลึกบนใบหน้าของคูเปอร์. แม้จะมีสายเหล่านี้ใกล้กับดั๊กโจนส์และเฮนรี่คูเปอร์เขาก็กลายเป็นคู่แข่งสำหรับชื่อซันนี่ Liston ของ ทั้งๆที่มีสถิติที่ยอดเยี่ยมของดินเขาไม่ได้คาดว่าจะเอาชนะแชมป์ การต่อสู้ที่จะจัดขึ้นในวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 1964 ในไมอามี่, ฟลอริด้า ในระหว่างการชั่งน้ำหนักในวันก่อนหน้านี้เคยอายล้อเลียน Liston ในช่วงการเจริญเติบโตโดยอาลีที่พบบ่อยขัดเขาว่า "น่าเกลียดหมีใหญ่" เหนือสิ่งอื่นใดประกาศว่าเขาจะ "ลอยเหมือนผีเสื้อและต่อยเช่น ผึ้ง "และในการสรุปกลยุทธ์ของเขาสำหรับการหลีกเลี่ยงการถูกทำร้ายร่างกาย Liston กล่าวว่า" มือของคุณไม่สามารถตีสิ่งที่ตาของคุณไม่สามารถมองเห็น. " อาชีพของอาลีในเวียดนามทำให้หยุดชั่วคราวในปี 1964 อาลีล้มเหลวกองกำลังทดสอบการคัดเลือกเพราะ การเขียนและทักษะการสะกดคำของเขาเป็น subpar อย่างไรก็ตามในช่วงต้นปี 1966 การทดสอบได้รับการแก้ไขและอาลีได้รับการจัดประเภทรายการใหม่ 1A เขาปฏิเสธที่จะให้บริการในกองทัพสหรัฐอเมริกาในช่วงสงครามเวียดนามเป็นคัดค้านเพราะ "สงครามกับคำสอนของอัลกุรอานอันศักดิ์สิทธิ์ ผมไม่ได้พยายามที่จะหลบร่าง เราไม่ควรจะมีส่วนร่วมในสงครามไม่เว้นแต่ประกาศโดยอัลเลาะห์หรือผู้ส่งสาร เราไม่ได้มีส่วนร่วมในสงครามคริสเตียนหรือสงครามที่ไม่เชื่อใด ๆ . "อาลียังมีชื่อเสียงกล่าวว่า"ผมจะไม่ได้ทะเลาะกับผู้เวียดก" และ "เวียดกไม่เคยเรียกผมดำ." อาลีปฏิเสธที่จะตอบสนองต่อชื่อของเขา การอ่านออกมาเป็นเสียดินเซนตามคำสั่งของผู้ให้คำปรึกษาของเขาจากประเทศอิสลามที่ดินเป็นชื่อที่มอบให้แก่บรรพบุรุษทาสของเขาโดยคนผิวขาว. "เสียดินเป็นชื่อทาส ผมไม่ได้เลือกมันและฉันไม่ต้องการมัน ผมมูฮัมหมัดอาลีชื่อฟรี - มันหมายถึงรักของพระเจ้า - และฉันยืนยันคนใช้มันเมื่อมีคนพูดกับฉันและฉัน " โดยปฏิเสธที่จะตอบสนองต่อชื่อนี้ชีวิตส่วนตัวของอาลีก็เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ห้ามเป็นหลักจากอาลีถูกบังคับให้ยอมรับวงจรอุบาทว์ของการต่อสู้ในสหรัฐอเมริกาและต่างประเทศมากที่สุดใน 1,966. จากการแข่งขันของเขากับ Liston พฤษภาคม 1965 ป้องกันสุดท้ายของเขากับโซรา Folley มีนาคม 1967 เขาได้รับการปกป้องชื่อของเขาเก้าครั้ง ไม่กี่แชมป์เฮฟวี่เวทอื่น ๆ เช่นในช่วงเวลาสั้น ๆ ในประวัติศาสตร์ได้ต่อสู้มาก. อาลีมีกำหนดจะต่อสู้ชอัลเบียนแชมป์เออร์นี่เทอร์เรในการแข่งขันรวมกันในโตรอนโตเมื่อวันที่ 29 มีนาคม 1966 แต่เทอร์เรถอยออกมาและอาลีได้รับรางวัลการตัดสินใจ 15 รอบกับ ฝ่ายตรงข้ามแทนจอร์จ Chuvalo แล้วเขาก็เดินไปยังประเทศอังกฤษและเฮนรี่คูเปอร์พ่ายแพ้และไบรอันกรุงลอนดอนโดยการสกัดกั้นในการตัด ถนัดซ้ายอาลีป้องกันต่อไปคือเยอรมันกับคาร์ล Mildenberger เยอรมันแรกที่จะต่อสู้กับชื่อตั้งแต่ Max Schmeling ในตอนหนึ่งของการต่อสู้ที่ยากขึ้นในชีวิตของเขาคู่ต่อสู้ของเขาในรอบ 12 ของศาลฎีกาหยุด. อาลีกลับไปยังประเทศสหรัฐอเมริกาในพฤศจิกายน 1966 ที่จะต่อสู้กับคลีฟแลนด์ "แมวใหญ่" วิลเลียมส์ในฮุสตัน Astrodome ปีครึ่งก่อนที่จะต่อสู้วิลเลียมส์ได้รับการยิงระยะเผาขนในกระเพาะอาหารโดยตำรวจเท็กซัส เป็นผลให้วิลเลียมส์เดินเข้าไปในการต่อสู้ที่ขาดหายไปหนึ่งไต, 10 ฟุตของลำไส้เล็กของเขาและด้วยขาซ้ายหดตัวจากความเสียหายของเส้นประสาทจากกระสุน อาลีชนะวิลเลียมส์ในรอบสาม. เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 1967 อาลีกลับไปที่เวทีมวยฮูสตันที่จะต่อสู้ในสิ่งที่เทอร์เรกลายเป็นหนึ่งในการต่อสู้ไม่สวยงามเท่าในมวย เทอร์เรได้โกรธอาลีโดยเรียกเขาดินและแชมป์สาบานว่าจะลงโทษเขาดูถูกนี้ ในระหว่างการต่อสู้อาลีเก็บไว้ตะโกนใส่ฝ่ายตรงข้ามของเขา "มีอะไรนามของลุงทอม ... ชื่ออะไรของฉัน." เทอร์เรได้รับความเดือดร้อน 15 รอบของการลงโทษที่โหดร้ายแพ้ 13 จาก 15 รอบสองดัชนีชี้วัดของผู้พิพากษา แต่อาลีไม่ได้เคาะเขาออก . นักวิเคราะห์รวมถึงหลายคนที่พูดกับอีเอสพีในช่องกีฬาของ "อาลีแร็พ" พิเศษสันนิษฐานว่าการต่อสู้อย่างต่อเนื่องเพียงเพราะอาลีเลือกที่จะไม่จบมันแทนที่จะเลือกที่จะต่อเทอร์เรลงโทษ หลังจากการต่อสู้เท็กซ์ Maule เขียน "มันเป็นสาธิตที่ยอดเยี่ยมของทักษะมวยและการแสดงผลป่าเถื่อนการทารุณกรรม." การกระทำของอาลีในการปฏิเสธการรับราชการทหารและการจัดตัวเองกับประชาชาติอิสลามทำให้เขากลายเป็นสายล่อฟ้าสำหรับความขัดแย้งหันตรงไปตรงมา แต่ที่นิยมอดีตแชมป์เป็นหนึ่งในยุคนั้นตัวเลขที่รู้จักมากที่สุดและการโต้เถียง ประชาชาติอิสลามผู้นำเอลียาห์มูฮัมหมัดปรากฏในการชุมนุมที่มีความจงรักภักดีของเขาและเขาประกาศที่สำคัญอเมริกาดูพวกเขาด้วยความสงสัยในช่วงเวลาที่ - ไม่ได้ถ้าเป็นศัตรู Outright - ทำอาลีเป้าหมายของการข่มขืนและความสงสัยเป็นอย่างดี ดูเหมือนในช่วงเวลาที่จะกระตุ้นปฏิกิริยาดังกล่าวสูงขึ้นกับที่แกว่งไปมาจากการสนับสนุนสิทธิมนุษยชนที่จะสนับสนุนมุมมอง Outright ของการแบ่งแยกดินแดน. ใกล้สิ้นปี 1967 อาลีถูกปลดออกจากตำแหน่งของเขาโดยคณะกรรมาธิการมวยมืออาชีพและจะไม่ได้รับอนุญาตที่จะต่อสู้อย่างมืออาชีพ มานานกว่าสามปี เขาถูกตัดสินลงโทษยังไม่ยอมเข้าเป็นสมาชิกในกองทัพและถูกตัดสินจำคุกห้าปีในคุก ในช่วงปีที่ผ่านมาในการเนรเทศอาลีต่อสู้เพื่อดึงดูดความเชื่อมั่นของเขา เขาอยู่ในประชาชนสนใจและได้รับการสนับสนุนตัวเองโดยการให้การชุมนุมในมหาวิทยาลัยว่าสุนทรพจน์ที่ส่วนใหญ่คัดค้านสงครามเวียดนาม. "ทำไมพวกเขาควรจะถามฉันที่จะใส่ในเครื่องแบบและไป 10,000 ไมล์จากบ้านและวางระเบิดและกระสุนในขณะที่คนสีน้ำตาล ที่เรียกว่าคนนิโกรใน Louisville ได้รับการปฏิบัติเช่นสุนัข? " - มูฮัมหมัดอาลี - อธิบายเหตุผลที่เขาปฏิเสธที่จะต่อสู้ในเวียดนาม. ในปี 1970 อาลีได้รับอนุญาตที่จะต่อสู้อีกครั้งและในช่วงปลายปี 1971 ศาลฎีกากลับเชื่อมั่นของเขาคัมแบ็กของมูฮัมหมัดอาลีในปี 1970 อาลีในที่สุดก็สามารถที่จะได้รับใบอนุญาตชกมวย ด้วยความช่วยเหลือของวุฒิสมาชิกรัฐเขาได้รับใบอนุญาตไปยังกล่องในจอร์เจียเพราะมันเป็นรัฐเดียวในอเมริกาโดยไม่ต้องคณะกรรมการมวย ในเดือนตุลาคมปี 1970 เขากลับไปหยุดเหมืองเจอร์ในการตัดหลังจากสามรอบ ไม่นานหลังจากที่การต่อสู้หิน, รัฐนิวยอร์กศาลฎีกาตัดสินว่าอาลีถูกปฏิเสธอย่างไม่เป็นธรรมใบอนุญาตชกมวย อีกครั้งหนึ่งที่สามารถที่จะต่อสู้ในนิวยอร์กเขาต่อสู้ Bonavena ออสการ์ที่เมดิสันสแควร์การ์เด้นในเดือนธันวาคม 1970 หลังจากที่ยาก 14 รอบอาลีหยุด Bonavena ในวันที่ 15, ปูทางสำหรับการต่อสู้กับชื่อโจ Frazier. การต่อสู้แห่งศตวรรษอาลีและ Frazier ต่อสู้แต่ละอื่น ๆ วันที่ 8 มีนาคม 1971 ที่เมดิสันสแควร์การ์เด้น การต่อสู้เรียกว่า '' การต่อสู้แห่งศตวรรษ "เป็นหนึ่งในวงจรอุบาทว์มากที่สุดคาดว่าจะกระหายตลอดเวลาและยังคงเป็นหนึ่งที่มีชื่อเสียงที่สุด มันเป็นจุดเด่นสองมีฝีมือสู้พ่ายแพ้ทั้งสองคนมีการเรียกร้องที่เหมาะสมเพื่อมงกุฎเฮฟวี่เวท การต่อสู้อาศัยอยู่ถึง hype และ Frazier คั่นชัยชนะของเขาโดยอาลีพื้นด้วยหมัดฮุคซ้ายอย่างหนักในรอบที่ 15 และครั้งสุดท้ายและได้รับรางวัลในจุด แฟรงก์ซินาตร้า - ไม่สามารถที่จะได้รับที่นั่งสมดุลย์ - ถ่ายรูปของการแข่งขันสำหรับนิตยสารชีวิต ตำนานมวยประกาศดอน Dunphy และนักแสดงและแฟนมวยเบิร์ตแลงคาสเตอร์ที่เรียกว่าการดำเนินการออกอากาศซึ่งถึงล้านคน. ในที่สุดได้รับรางวัลการต่อสู้ Frazier ชื่อไว้กับการตัดสินใจเป็นเอกฉันท์และจัดการอาลีสูญเสียอาชีพครั้งแรก แม้จะมีผลการดำเนินงานที่น่าประทับใจอาลีอาจจะได้รับยังคงทุกข์ทรมานจากผลกระทบของ "แหวนสนิม" เนื่องจากการเลิกจ้างของเขายาว. ในปี 1973 หลังจากสตริงของชัยชนะเหนือเฮฟวี่เวทชั้นนำในการรณรงค์เพื่อบังคับให้แข่งขันกับฝ่ายค้าน Frazier อาลีแยกสอง ศึกกับเคนนอร์ตัน (ในการแข่งขันว่าอาลีสูญเสียให้กับนอร์ตัน, อาลีได้รับความเดือดร้อนกรามหัก). ดังก้องอยู่ในป่าในปี 1974 ศาลฎีกาได้รับการแข่งขันกับแชมป์จอร์จโฟร์แมน การต่อสู้ที่เกิดขึ้นในสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโก (คองโก) - ศาลฎีกาอยากต่อสู้เพื่อจะมีที่จะช่วยให้ส่งเสริมเศรษฐกิจเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของทวีปแอฟริกานี้ hype ก่อนการแข่งขันเป็นที่ดีเช่นเคย. "ลอยตัวเหมือนผีเสื้อ, ต่อยเช่นผึ้งมือของเขาไม่สามารถตีสิ่งที่ตาของเขาไม่สามารถมองเห็น." - มูฮัมหมัดอาลี - ก่อนที่ปี 1974 การต่อสู้กับจอร์จโฟร์แมนกับ ราคาต่อรองอาลีได้รับรางวัลการแข่งขันในรอบที่แปด นำกลยุทธ์ของการสวมใส่ลง Foreman แม้ว่า Supreme'd เจาะดูดซับบนเชือก - ต่อมาเรียกว่ากลยุทธ์ -. เชือกยาเสพติดนี้ให้ศาลฎีกาโอกาสอีกครั้งที่ W

การแปล กรุณารอสักครู่..

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:[สำเนา]

คัดลอก!

การแปล กรุณารอสักครู่..

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:[สำเนา]

คัดลอก!

การแปล กรุณารอสักครู่..

ภาษาอื่น ๆ

การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.